Je hart helen en je hart weer volgen

Een geliefde die je belazert, een werkgever die je onverwacht ontslaat, ziekte, verlies, een vriendin die je in de steek laat. We hebben allemaal te maken met pijn in ons leven. Hoe ga je daarmee om, op zo’n manier dat je op den duur je hart weer kunt openstellen, weer durft te volgen en zodat je weer voluit leeft?

hart volgen en helen

Je hart volgen kan lastig zijn

“Als je hart een deuk heeft gekregen, bouw je er een muurtje omheen ter bescherming. Je durft je hart niet meer te volgen”, de reactie van iemand op een foto met citaat van Hart & Ziel op Facebook. “Volg je hart, dan kun je niet verkeerd gaan. Je hoofd zit gevangen in zijn eigen verhaal”, waren de woorden waarop zij reageerde. Ons hart kan inderdaad zware klappen te verduren krijgen. Een deuk oplopen, een litteken. Het kan dan lastig zijn je hart weer open te stellen, je hart te vertrouwen, je hart te volgen. Om toch weer zover te komen, kun je een aantal dingen doen.

Wonden helen

Ten eerste moeten wonden helen. Er zijn natuurlijk gebeurtenissen die zo erg zijn, dat de pijn nooit helemaal over gaat. Er blijft dan misschien een deuk of litteken over, maar die kan in ieder geval niet meer zoveel pijn doen dat het je angst inboezemt en de angst je gaat sturen in plaats van je hart. Je wilt waarschijnlijk je leven niet laten leiden door angst voor pijn, maar door verlangen en liefde – met een portie realisme. Je laat je niet meer leiden door angst voor pijn of nieuwe kwetsuren als je hebt gemerkt dat je pijn aankunt en dat veel kwetsuren helen. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch is het de enige weg als je op den duur weer voluit wilt leven.

Hoe heel je wonden?

Zo’n muurtje om je hart zetten is helemaal geen slecht idee voor een tijdje. Maar zet er wel een deur in. Een muurtje om je hart beschermt je hart op een moment dat het kwetsbaar is. Zorg dat je niet bij mensen bent die bedoeld of onbedoeld in je wond prikken. Omring je met sensitieve mensen, die meeleven. En wees vooral zelf met je aandacht binnen dat muurtje. Pijn heelt als het er mag zijn, als het gevoeld mag worden, als het aandacht krijgt. Ons reflex bij hartzeer is ervoor vluchten, bijvoorbeeld door veel te praten over wat er is gebeurd, door over een ander te denken en wat die allemaal verkeerd heeft gedaan, of door afleiding te zoeken, of veel te gaan eten. Dit moet ervoor zorgen dat je gaat voelen, het is een onbewust proces. Om de pijn heengaan zorgt dat de pijn stolt, hard wordt, het maakt je hart harder, je blijft zitten met wrok. Dat maakt niemand gelukkiger en je raakt jezelf kwijt. Door de pijn gaan betekent dat je durft te voelen.

Maar wat te doen met die pijn?

We willen graag handelen, dingen doen om iets beter te maken of op te lossen. Terwijl het bij emoties vooral nodig is om te voelen. Op het moment dat je het hartzeer voelt opkomen, of als je bemerkt dat je al een tijdje verwoed probeert je beter te voelen, kun je even gaan zitten en je aandacht naar de pijn brengen. Wees er niet bang voor, gun jezelf deze aandacht. Als je het moeilijk vindt je pijn toe te laten, kun je je aandacht op de plek richten waar je iets van onrust, onvrede, irritatie of wat dan ook voelt en zeggen: “Kom maar, je bent er toch al”. Dat is namelijk het geval, je onderdrukt de pijn, maar het is er al. Als je pijn aandacht krijgt, wordt het eerst scherper, sterker, pijnlijker, maar dan zakt het weer. Vaak voel je daarna ontspanning, misschien vermoeidheid.

Niet overweldigd raken

Pijn is als een golf – elke emotie trouwens. Je kunt het gevoel hebben dat de golf je overspoelt, maar als je tegelijkertijd je eigen aanwezigheid blijft voelen, plaatst je als het ware een bodem onder de golft. Dat doe je door ook een beetje aandacht naar je zitvlak te brengen. Dit klinkt vast vreemd, maar probeer het maar. De pijn golft door je heen, maar je wordt niet de pijn, er zit een stevige bodem onder de pijn. Dat ben jij. Als je dit geregeld doet kan pijn langzaam zachter worden. De golf wordt op den duur minder hoog, misschien verdwijnt hij op een gegeven moment helemaal. En jij hebt de muur niet meer nodig. Sterker nog: je voelt je krachtiger, want je weet nu wat je aankunt. En dat is altijd meer dan je denkt.

Niet in de pijn blijven hangen

Het is niet de bedoeling dat je in de pijn blijft hangen. Deze aanpak werkt het best als je ‘de pijn doorvoelen’ afwisselt met afleiding zoeken. Ga af en toe zelf dus ook door die deur in dat muurtje. Pak daar waar kan de draad van je leven op. Ook met praten over wat er is gebeurd, is niets mis, mits dit niet is om de pijn niet te voelen. Praten kan helpen de dingen op een rijtje te zetten. Probeer niet als een slachtoffer te praten, dat haalt je nog verder uit je kracht. Probeer bij het praten gevoelens te delen en begrip te krijgen. Begrip voor wat er is gebeurd, hoe dit voor jou voelt, en wat jouw rol was. Inzicht in je eigen rol is nuttig, dat zijn jouw levenslessen waarmee jij verder kunt.

Levenslessen

Probeer te voorkomen bittere levenslessen te trekken, daar heb je alleen jezelf mee. Dus niet: ik ga me nooit meer helemaal geven aan een werkgever, maar: ik ga me helemaal geven voor werk en een werkgever waar ik in geloof én ik ga goed voor mijzelf zorgen en doen wat voor mijn toekomst goed is. En niet: ik kan niemand vertrouwen, maar: ik ga leren te onderscheiden wie ik kan vertrouwen en ik zorg dat ik in mijn eigen kracht vertrouw. En ook niet: het leven zal nooit meer mooi worden, maar: het leven zal nooit meer hetzelfde worden, maar er zijn altijd dingen die het leven mooi maken en ik ga daarvoor een goed oog ontwikkelen. dat lukt natuurlijk niet zo een-twee-drie, en het gaat makkelijker als je de pijn hebt doorleefd. Gun het tijd!

Je hart weer volgen

Op deze manier is een harde klap, een tegenslag, een pijnlijke gebeurtenis geen belemmering meer om je hart te volgen. Het lijkt misschien niet de makkelijkste weg, maar het is in ieder geval de weg die op den duur het contact met je hart niet verstoort.